Welkom op de babywebsite van jasmijndawn

Ik ben Marjolein mama van Jasmijn* en inmiddels van Dahlia en getrouwd met Roy.In 2007 hadden we besloten de pil weg te doen en te kijken of we zwanger zouden worden binnen een half jaar was ik zwanger en helemaal door t dollen heen. we waren de eerste in het gezin van mijn kant en in het gezin van zijn kant, helemaal geweldig toch. kort na mij werd zijn zus ook zwanger dubbele pret dus.
ik was 8 juli 2008 uitgerekend, had een geweldige zwangerschap
geen misselijkheid en andere kwalen was gewoon perfect. tegen het einde aan begon het wel zwaar te worden had een mega buik en me klein meid wilde niet indalen.
15 juli begonnen de weeën ondanks dat ze niet was ingedaald kon dat niet zo'n kwaad. helaas gingen de weeën niet geleidelijk maar waren binnen het uur persweeën. na een hoop gedoe en veel pijn besloot de verloskundige dat we naar t ziekenhuis moesten, daar heb ik morfine of iets gehad om de pijn te verlichten en om rustig te worden.
na 18 uur (inmiddels 16 juli) besloot de gyno. dat we haar gingen halen oh oh een keizersnede, daar zag ik wel erg tegen op maar was in zo'n roes dat het allemaal maar gebeurde. opeens hoorde ik heb tijdens het halen zeggen...ohhh nu zie het...1 2 3 4 5 het zit er 5x omheen, voor de rest in het een beetje in een waas gegaan.
later op de kamer hoorde ik dat ze meconium had binnen gekregen en dat ze naar het Wilhelmina kinderziekenhuis moest omdat daar de beste zorg was.
heb haar heel even kort gezien toen ze weg werd gebracht.
toen zij eenmaal over was gebracht hoorde we dat ze onderweg stuipen had gehad maar dat zei ons weinig. als wij later die dag in utrecht aan zouden komen en haar zouden zien moesten we niet schrikken. ze werd koud gehouden en had dus wat slangetje en een koel-pakje aan. ik vroeg wat het allemaal inhield en waar ik me op voor moest bereiden. in het minste geval dislectie etc. en in het ergste geval een rolstoel.
das best schrikken.......
in utrecht ben ik me een hoedje geschrokken ik heb nog nooit zo iets gezien
18 juli mocht ze voor een mri om te zien hoeveel schade er was en aan t eind van de dag zouden we dat dan te horen krijgen. die dag rond een uur of 6 stortte onze wereld kompleet in. we hadden ook nog een keus. hoe moet je die nou maken. er werd gezegt dat ze nooit een eigen ik zou kunnen zijn geen lol en geen idee van leven. wij waren er al redelijk op voorbereid en hadden het er al over gehad dat we dan op hun advies zouden afgaan.
die avond zijn onze ouders en broers en zussen geweest om afscheid te nemen. de volgende dag zou dan helemaal voor ons 3tjes zijn. die avond weet ik bijna niets meer van en de volgende dag was een ware hel. ik kan daar ook nog niet zo goed over praten en schrijven maar ik denk dat jullie je wel kunnen voorstellen hoe die dag verlopen is.
die dag heb ik mijn meisje voor t eerst vast gehad wat werelds was. nadat zij was overgedragen naar mijn vriend stopte ze gewoon. ze werd beademd maar stopte gewoon.
zelfs op dat moment wilde de doktoren haar weer bijbrengen omdat we haar 's avonds wilde laten sterven maar het was goed zo ons kind had een zware strijd gestreden.
we hebben haar daarna nog gewassen en aangekleed voor de crematie.